Poszukiwanie nowych źródeł wody. Pompownia w Mirowie po modernizacji. Ozonator firmy Trailigaz.

Częstochowskiego Okręgu Przemysłowego oraz rozwoju Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Częstochowie przyszło realizować następcom Stanisława Nawary. Szeroko zakrojone plany przewidywały niemal gigantyczny rozwój zarówno sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, jak też realizację odpowiednich ujęć zabezpieczających dostawę wody dla ciągle mającego się rozbudowywać przemysłu i z nim związanych osiedli mieszkaniowych.

Na początku 1968 roku dokonano rozruchu stacji ozonowania wody na ujęciu Mirów, by pompowana woda odzyskała walory smakowe. Po dwóch latach uruchomiono pomocniczą studnię w dzielnicy Grabówka o wydajności eksploatacyjnej 70 m3/h, która pozwoliła na zabezpieczenie dostaw wody, pod odpowiednim ciśnieniem, dla rozbudowującej się dzielnicy.

Dotychczas eksploatowany zbiornik wody na wzgórzu Jasnej Góry o pojemności 4 tys. m3 budowany jeszcze przez firmę "Ulen & Company" nie wystarczał na zabezpieczenie dobowych rezerw wody. Dlatego też wybudowano i oddano do eksploatacji w roku 1972, pierwszy z planowanych zbiorników na wzgórzu Błeszno, o pojemności 8 tys. m3. Stanowiło to poważną rezerwę dla szczytowych rozbiorów wody.

Przeprowadzona w latach 1972 - 1974 kolejna rozbudowa ujęcia wody w Mirowie (Mirów III - Srocko), doprowadziła do uzyskania dobrej jakościowo wody z 10-ciu odwierconych otworów studziennych, podnosząc wydajność ujęcia Mirów do 46 tys. m3/dobę. Wraz z rozbudową przy osobistym udziale dyrektora Nawary ozonatory węgierskie zastąpiono francuskimi firmy "Trailigaz" z Paryża o wydajności 1250 g O3/godzinę każdy. Aparatura ta pracuje do dzisiaj. Równolegle budowane ujęcie wody w Łobodnie, umożliwiło w pierwszym etapie, zabezpieczenie dostaw wody z dwóch ujętych studni dla miasta Kłobucka.

Budowa zbiornika wody na Błesznie. Budynek hydroforni Tysiąclecie

W tym celu powoływano do życia zjednoczenia branżowe m.in. w gospodarce komunalnej. Od 1 czerwca 1975 roku stanowisko dyrektora Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Częstochowie objął mgr inż. Marian Marliński. Było to związane z powołaniem dotychczasowego dyrektora mgr inż. Zygmunta Duszyńskiego na stanowisko dyrektora nowo utworzonego Wojewódzkiego Zjednoczenia Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Częstochowie. W wyniku przeprowadzonych w 1975 roku zmian w zakresie administracyjnego podziału kraju i utworzenia województwa częstochowskiego Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji zostało przekształconez dniem 1 stycznia 1976 roku w "Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Częstochowie" - WPWiK. W ramach powierzonego zakresu działania przedsiębiorstwo przejęło urządzenia i sieć wodociągowo - kanalizacyjną na części województwa częstochowskiego oraz sprawowało rolę koordynatora i inwestora zastępczego dla realizacji zamierzeń związanych z zaopatrzeniem w wodę województwa.

W obszarze ustanowionego województwa częstochowskiego o powierzchni 6,2 tys. km2, znalazły się 4 miasta, 13 miast - gmin i 36 gmin. Główne gałęzie gospodarki to przemysł metalurgii żelaza i stali, włókienniczy, cementowy, maszynowy, drzewno - papierniczy i elektromaszynowy oraz rolnictwo (produkcja zbożowa, uprawa warzyw, hodowla bydła i trzody).

W założeniach i planie gospodarczym województwa częstochowskiego potraktowano zaopatrzenie w wodę, jako system oparty na budowie współpracujących ze sobą ujęć, dostarczających wodę siecią magistral wodociągu grupowego dla całego obszaru, sukcesywnie zaspokajając potrzeby ludności i przemysłu, z możliwością przyszłego rozwoju.

Realizując program zaopatrzenia w wodę województwa częstochowskiego, w roku 1976 oddano do eksploatacji wodociąg w Krzepicach. Miasto, mimo 600 letniego istnienia nie posiadało wodociągu komunalnego. Ludność zaopatrywała się w wodę ze studzien kopanych o złej jakości, pod względem fizykochemicznym i bakteriologicznym.

Celem inwestycji było w pierwszej kolejności zaspokojenie potrzeb mieszkańców miasta, a docelowo pozostałych miejscowości leżących w strefie zaopatrzenia ujęcia Krzepice. Urządzenia stacji pomp II-go stopnia, ze zbiornikiem wody, filtrami i chlorownią zaprojektowano perspektywicznie, z wydłużeniem sieci wodociągowej w kierunku Starokrzepic, Iwanowic i Opatowa. Wodociąg Krzepice pracował jako niezależna jednostka, w oparciu o własne studnie nie związane z wodociągiem grupowym miasta Częstochowy.

Włączenie w roku 1976 do sieci dwóch nowych zbiorników o pojemności 10 tys. m3 wody na wzgórzu Jasnej Góry, było bardzo ważnym zabezpieczeniem rezerw dobowych rozbiorów wody dla Częstochowy. Z kolei uruchomienie hydroforni w dzielnicy Błeszno, zabezpieczyło dostawę wody pod wymaganym ciśnieniem dla niefortunnie zlokalizowanego tam wysokiego budownictwa.

Urządzenia hydroforowni Tysiąclecie. Ujęcie wody w Olsztynie.

Przy ulicy Jaskrowskiej 14/44 oraz drugiego etapu budowy ujęcia w Łobodnie tj. stacji pomp, magistrali średnicy 600 mm, zaplecza technicznego i budynku mieszkalnego. Z pięciu studzien osiągnięto wydajność 19 tys. m3/dobę. W ciągu 3 lat oddano ujęcie do eksploatacji. Woda popłynęła do Częstochowy, zasilając równocześnie pobliskie sołectwa.

Realizując zadania postawione przed Wojewódzkim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji, po przejęciu urządzeń wodociągowo - kanalizacyjnych, z dniem 1 stycznia 1980 roku utworzono Zakład nr 2 dla obszaru Myszkowa, Żarek i Woźnik. Przedsiębiorstwo stało się dwuzakładowym.

Tymczasem w podczęstochowskim Olsztynie zaczęto realizować budowę I-ego etapu ujęcia wody "Julianka". Zbudowano stację pomp ze zbiornikami pośrednimi ujmującą wodę z okolicznych studzien o bardzo dobrej jakości. Woda   w ilości 24 tys. m3/dobę przetłaczana miała być do dzielnicy Błeszno w Częstochowie, dwoma rurociągami magistralnymi o średnicy 800 mmm i długości 8,5 km, do zbiorników wody. W zakresie wykonanych inwestycji planowana była budowa drugiego zbiornika wody o pojemności 8 tys.m3 na wzgórzu Błeszno dla zwiększenia rezerw pompowanej wody z Olsztyna. Limity przekazanych środków pieniężnych doprowadziły do rezygnacji z dwóch magistral średnicy 800 mm i zastąpieniu ich jedną o średnicy 1000 mm. W wyniku tych inwestycji złagodzono istniejący deficyt wody, jak również zabezpieczono szczytowe rozbiory w dzielnicy Błeszno i Raków.

Budynek Zarządu Wodociągów.

W latach osiemdziesiątych rozpoczęto budowę lokalnych ujęć wody zasilających końcówki wodociągu centralnego. Uruchomienie studni w Blachowni w 1982 roku oraz utworzenie pomocniczych ujęć wody w gminach: Mstów, Kamienica Polska, Mykanów, Konopiska, Rudniki oraz drugiej studni w Blachowni, zabezpieczyło w 1985 roku zapotrzebowanie mieszkańców na wodę, wspomagając ujęcia podstawowe.

Rozbudowa osiedla Tysiąclecie i  Północ w Częstochowie wymusiła budowę, i w efekcie włączenie do sieci zbiornika "Kawie Góry" o pojemności 5 tys. m3 wody, zasilanego z ujęcia "Wierzchowisko". Na pewien czas złagodziło to kłopoty mieszkańców tych dzielnic.

Budując i oddając do eksploatacji nowe źródła wody, nie zapominano o dotąd czynnych ujęciach. W latach 1987 - 1988 dokonano gruntownej przebudowy i modernizacji stacji pomp w Mirowie. Wymieniono wyeksploatowane pompy II-go stopnia oraz orurowanie technologiczne, zwiększając przekroje rurociągów i węzły zasuwowe.

Przedsięwzięcie to było bardzo skomplikowane w realizacji, gdyż wszystkie prace musiały być wykonywane z nieznacznymi tylko, okresowymi ograniczeniami ruchu stacji pomp. W ramach prac modernizacyjnych wyposażono stację pomp w Mirowie w stacjonarny zespół prądotwórczy o mocy 1250 kW, produkcji "Zakładów Cegielskiego w Poznaniu.

Uruchomienie w roku 1987 studni w dzielnicach Częstochowy: Wielki Bór i Rząsawach, jak również nowych, pomocniczych ujęć wody w gminie Poczesna, w sołectwie Masłońskie (gm. Poraj), w sołectwach Rększowice i Kopalnia (gm. Konopiska) i w Rędzinach, przyczyniło się do pokrycia lokalnych potrzeb.

 W ramach tzw. planu WOG czyniono starania o włączenie lokalnych wodociągów w miastach województwa częstochowskiego do WPWiK. Specjalnie powołane komisje dokonały oceny stanu technicznego infrastruktury technicznej w Oleśnie, Pajęcznie, Lublińcu i Kłobucku. W 1989 roku proces łączenia miał się zakończyć. Jednakże dyrektor Marliński postawił wysokie wymagania przekazującym. Okazało się, że za wyjątkiem miasta Kłobuck, wodociągi w innych miastach wymagają znacznego doinwestowania, aby mogły być zarządzane z centrali w Częstochowie. Kiedy 1 stycznia 1989 roku włączono do WPWiK tylko nowoutworzony Zakład Nr 3 w Kłobucku, stało się jasnym, że przedsiębiorstwo o zasięgu województwa będzie eksploatować tylko Częstochowski Wodociąg Centralny z kilkoma przyłączeniami oraz dwa oddzielne wodociągi w Myszkowie i Krzepicach. Ta szczęśliwa okoliczność okazała się później zbawienna, bowiem przemiany gospodarcze po 1989 roku oszczędziły przedsiębiorstwo i lokalną społeczność przed nieuchronnym podziałem.

Rok 1989 był szczególnym jeszcze z innego powodu. Przedsiębiorstwo stało się samofinansujące i samodzielne, bowiem z jednej strony przestała obowiązywać dotacja, ale z drugiej strony odpis amortyzacyjny środków trwałych, będących własnością przedsiębiorstwa, pozostał w całości do jego dyspozycji. Można było w ten sposób, za zgodą oraganu założycielskiego, uaktualniać wysokość opłat za wodę i ścieki na podstawie faktycznie ponoszonych kosztów eksploatacji.

Niespodziewanie w marcu 1990 roku zmarł dyrektor Marliński, a obowiązki dyrektora pełnił inż. Edward Pawłaszek. Nowe przepisy o p.p. wprowadziły obowiązek powoływania dyrektora przedsiębiorstwa wyłącznie w wyniku konkursu. Przemiany ustrojowe w roku 1990 skomplikowały procedurę powołania nowego dyrektora przedsiębiorstwa i dopiero w rok później nowy Wojewoda Częstochowski zdecydował o rozpisaniu konkursu na to stanowisko.